DZISIAJ JEST:
        Strona główna    


ul. Wolska 140
Widok od strony wschodniej - od zakrystii
Fasada kościoła od strony zachodniej - z wałów
Widok z boku - strona północna

Kliknij na zdjęcie aby zobaczyć powiększenie

Początki kościoła we wsi Wola sięgają XIV w, a pierwsza wzmianka o jego istnieniu pochodzi z dokumentu antypapieża Jana XXIII z 1412 r. Do XVII w. kościół św. Wawrzyńca był filią parafii św. Jana.
W 1611 r. przy kościółku w Wielkiej Woli erygowano samodzielna parafię.

W okresie najazdu szwedzkiego w 1655 r. drewniany kościółek spłonął doszczętnie.
Odbudowany jako drewniany, był skromny i brakowało w nim podstawowych sprzętów kościelnych. Z inicjatywy biskupa Inflanckiego i dziekana warszawskiego Mikołaja Popławskiego w 1695 r. rozpoczęto budowę murowanej świątyni.
Fundusze na ten cel ofiarowała królowa Marysieńka Sobieska - żona Jana III Sobieskiego.

Po śmierci króla Jana III Sobieskiego w roku 1697 miała miejsce burzliwa elekcja (August II). Wkrótce po tym wydarzeniu wojska saskie i rosyjskie, a także ich przeciwnicy czyli wojska szwedzkie pustoszyły okolice Warszawy. Wstrzymało to budowę kościoła i przez kilka lat jego mury, bez okien i drzwi, stały niewykończone.
Pod koniec panowania Augusta II budowę wznowiono. Początkowo pracami kierował Joachim Daniel Jauch - dyrektor królewskiego Urzędu Budowlanego, a po jego śmierci Jan Fryderyk Knöbel. Inwentaryzacja dokonana przez architektów zawierała następujący opis:
stan budynku był taki, że przy dłuższej niepogodzie nie można było odprawiać nabożeństwa. Były to surowe mury pokryte dachem, a stojąca na dachu wieżyczka groziła zawaleniem. Podłoga była tylko z luźno leżących kamieni, gliny i piasku. Osiem okien było częściowo zamurowanych. Zaplanowane beczkowe sklepienie nie zostało wykonane.

Taki stan kościoła spowodował jego gruntowną przebudowę.
Pierwszy etap prac trwał do połowy 1752 r. Pierwotnie wejście do kościoła, tak jak obecnie znajdowało się w ścianie zachodniej.
Fasada (fasada- przednia część budynku, zwykle bogato zdobiona, w której znajduje się główne wejście) od strony wejściowej została podzielona czterema pilastrami (pilastr - filar o przekroju prostokątnym, stojący przy ścianie lub wpuszczony w nią dla wzmocnienia lub dla ozdoby), a nad drzwiami umieszczono łuk z inicjałami Brühla. Henryk Brühl był ministrem Augusta III.
W 1753 r. nastąpiła zmiana planów budowy świątyni, ponieważ Brühl nakazał przeorientowanie kościoła. Ołtarz przeniesiono na ścianę zachodnią a wejście przeniesiono od wschodu - odwrotnie niż obecnie.
Jest wielce prawdopodobne, że ten niesławny minister Brühl nie wyobrażał sobie drogi od swojej rezydencji do kościoła z obejściem budynku świątyni i wejściem od zachodu.
Dzięki dalszym przebudowom kościół otrzymał kształt i formę bliższą stylowi barokowemu. Powstał jednonawowy (nawa - wnętrze kościoła przeznaczone dla wiernych zwykle zawarta między dwoma rzędami kolumn lub filarów) kościółek na planie prostokąta, z wielobocznie zamkniętym prezbiterium.
Prace ukończono dopiero w 1755 r.

Podczas oblężenia Warszawy przez wojska pruskie w 1749 r. kościół zamieniono na bastion obronny. Został on ponownie zniszczony.
W 1807 r. świątynia została odremontowana, a w 1811 r. konsekrowana.

W 1831 r. świątynia została ponownie zniszczona, ponieważ znalazła się w obrębie słynnej reduty wolskiej.
Po upadku powstania w 1834 r. kościół został zamieniony na cerkiew p.w. Matki Boskiej Włodzimierskiej, patronki dnia, w którym zdobyto Warszawę.

Dla upamiętnienia zwycięskiej bitwy w ściany cerkwi wmurowano 12 rosyjskich luf armatnich z kulami.
Kule tkwią w ścianach do dnia dzisiejszego, natomiast lufy armatnie wyjęto, gdy od nowa z cerkwi powstał kościół.

Ściana południowa
Kule armatnie
Ściana wschodnia
Kule armatnie

Kliknij na zdjęcie aby zobaczyć powiększenie

Podczas I wojny światowej, po wkroczeniu wojsk niemieckich do Warszawy, świątynia została zwrócona kościołowi katolickiemu.
Oficjalne przejecie nastąpiło w 1919 r., a w 1923 r. erygowano nową parafię św. Wawrzyńca.

Widoki kościoła w różnych ujęciach na przestrzeni czasu

Obraz Bernarda Belotto zwany Canaletto z 1764r. - (czerwony kwadrat powiększenie obok)
Widok kościoła z obrazu Canaletta - pierwszy obraz kościoła
Litografia szturmu na Wolę 6.IX.1831r.
Widok kościoła od obecnej zakrystii
Widok kościoła
Fasada kościoła - widok od obecnego wejścia (XVIII w)

Obecne fotografie


Zespół Szkół z Oddziałami Integracyjnymi nr 65
01-128 Warszawa ul. Elekcyjna 21/23
Tel/fax (22) 836 - 47 - 64     (22) 836 - 40 - 29
http://sp236gim61.neostrada.pl

Ostatnia aktualizacja:
(mm/dd/rr)